Het passiefruit als je voor zoet gaat
Er zijn meerdere soorten passievruchten en de granadilla is er één van. De vrucht heeft veel weg van de andere twee, de passievrucht en de maracuja. Het verschil zit bij de granadilla in de kleur: die is helder oranje. Binnenin is de granadilla weer vergelijkbaar: geleiachtig vruchtvlees met allemaal eetbare pitjes, maar wel net iets zoeter dan de rest van de familie.
Tijdens de teelt verkleurt de schil van groen en geel naar oranje. In de winkel mag de schil nog wat glad aanvoelen. Eenmaal thuis gaat de vrucht iets rimpelen. Waar dat bij andere vruchten doet denken aan overrijp, is het bij de granadilla juist precies goed. Wacht dan niet te lang, want dan gaat de vrucht snel uitdrogen. Onthoud maar: gerimpeld is het lekkerst.
Heb je favoriete recepten waar de passievrucht of maracuja op de ingrediëntenlijst staat? Dan kun je ook kiezen voor een EAT ME granadilla. In desserts en in salades heb je er een echte smaakmaker aan. Yoghurt en granadilla zijn een smaakvol duo. Je kunt ermee experimenten op een zalmbaguette, met een dressing van granadilla. En lekker uitlepelen kan natuurlijk ook!
Het zoete vruchtvlees haal je er makkelijk uit door de granadilla in tweeën te snijden en het uit te lepelen. Ook koken met de vruchten is een optie.
Zoek een plekje buiten de koelkast voor vruchten die nog een paar dagen kunnen blijven liggen. Het rimpelen van de schil is het sein om de vrucht op te eten.
Landen als Colombia en Peru zijn de producenten van de EAT ME granadilla’s. De planten staan 12 maanden lang op het veld voordat de eerste oogst eraan hangt. Vanaf dat moment kan een teler elke dag oogsten, wel 3 jaar lang. Het duurt 12 weken voordat een bloemetje aan de struik is uitgegroeid tot een smakelijke exoot. Als de schil aan de boom oranje is gekleurd, halen de telers de vruchten eraf.
